કોઈ પણ કેર ગમે તેવો ભયંકર હોય પણ બધાને માટે છે, એ જાણકારી થોડીક હિંમત આપે, આશા પણ આપે, ભલેને એ કેર માણસ જાતે, પહેલાં ક્યારેય ન જોયેલો કે ન અનુભવેલો હોય- જેમ કે કોરોના.
બધાને દઝાડતી આગ વધારામાં કોઈકને અંગત રીતે દઝાડે ત્યારે એ જ આગના ભભકારા મોટા લાગે.
એમાંય આગ બુઝાવનારને જ જો એ આગ ભરખી જાય, તો એ કેર ન કહેવાય, એને સળગવાનું પણ ન કહેવાય, એને આગ પણ ન કહેવાય, ચિતા જ કહેવાય.
‘કોરોના યોદ્ધા’ જેવું માન દર્શક નામ આપવાથી ચિતા, ચિતા જ રહે છે, એ બદલાતી નથી અને એની પાછળ રહી જનારાંની પીડા ઓછી નથી થતી.
ડૉક્ટર મિલન રતીલાલ મેહતાને કોરોના દરદીઓની સારવાર કરતાં કોરોના થયો.
મિલનની માતા સવિતાબ્હેન માટે આ મોટી ઉંમરે નાના દીકરાનું મોત અને મોટો દીકરો કોરોનાને લીધે ક્વોરન્ટાઈન, અને આ દુઃખ ઓછું હોય એમ મ્રૃત દિકરાને ગોદમાં મૂકી પંપાળવાં નહીં મળે, અરે એનું મોં પણ કેમેરા સિવાય જોવા નહીં મળે.
‘કોરોના યોદ્ધા’ હતાં તો કંઈક તો ફરક હશે!
શું એ જ હૉસ્પિટલના એ વી.આઈ.પી. દરદી નહીં? સ્ટાફ એમને માટે ચારે તરફ દોડ્યો જ હશે ને? ખાલી ખાટલો, દાખલ થવાંની દોડાદોડી એ બધામાંથી તો મુ્ક્તિ હશે જ ને?
કાગડાં બધે જ કાળાં.
મોટી મુસિબત માનવનાં મૂળ સ્વભાવને વધારે ઉજાળે છે- સારાનો વધારે સારો અને ખરાબનો વધારે ખરાબ.
ડૉક્ટર મિલનના ભત્રીજા આશુતોષે કાકાની લાશના અગ્નિસંસ્કારથી શરૂ કરેલી યાત્રા, આવા કેવા કેવા સારાં-નરસાંની સામે એને ઊભો કરી દે છે?
નાનાં ચપરાસી કે ચોકીદારથી શરૂ થઈ મોટા પદ પર બેસવા વાળાં ડૉક્ટર્સ, અમલદારો, રાજનેતા કે પ્રધાનો કેટલાં ધોળાં કે કાળાં? કેવી અને કેટલી રમતો? કોઈકની ઉપર ઓવારી જવાય અને કોઈકને જોઈ-અનુભવી ચિતરી ચઢે, ઊપકાં ઊઠે, લોહી ઉકળવા માંડે. કોઈક તો એની છેલ્લી ચાલ સુધી સમજમાં જ ન આવે. રહસ્યનો પડદો ખૂલે, ત્યારે રુંવાડા ઊભા થઈ જાય.
આ બધાને જુઓ, અનુભવો આશુતોષની સાથે.
