Metro..इन दिनोंજિંદગીની રોમાંચક ક્ષણો, સુંદર, ઉત્તમ ક્ષણો ક્યારેય પરફેક્ટ પરિસ્થિતિના વાઘા પહેરીને નથી આવતી.ક્શું જ સરખું ચાલી નથી રહ્યું લાઈફમાં, સફળતા જોજનો દૂર છે, ઝગડાઓ, ઘરવાળાઓનો બબડાટ, ઓફિસમાં બોસનો કકળાટ, આસપાસ ઢગલો પ્રોબ્લેમસનો રઘવાટ , ઘોંઘાટ. બરાબર એજ વખતે તમારું ગમતું પાત્ર આવીને બૂમ પાડીને તમને 'આઈ લવ યુ' કહે છે...તો શું કરવું?કામ માટે, પૈસા માટે સંઘર્ષનો દૌર ચાલતો હોય, ઘરમાં વડીલોની તબિયતના ઇસ્યુઝ ચાલતાં હોય, લોન પેમેન્ટ, ખર્ચાઓ, ઘરનું ઘર નથી, સમાજમાં જોઈએ એ સ્તર નથી. અને એજ વખતે પત્ની ગળે લગાડીને પ્રથમ બાળકના આગમનના ખુશખબર આપે, તો શું કરવું?એ રોમાંચક ક્ષણને વધાવી લેવી, માણી લેવી? કે બધી પરિસ્થિતિ થાળે પડે પછી વાત..! ત્યાં સુધી એ પાત્ર, એ રોમાંચ, એ ક્ષણ શું રાહ જોશે?જિંદગી સામે મુકેલી 'પછી વાત..' વાળી શરતો ભાગ્યે જ જીતાય છે.મેટ્રો..ઈન દિનો.. your own story.. બધાની વાત.મેટ્રોની લાઈફનો સંઘર્ષ અને ઘણી બધી જિંદગીઓની વાર્તા.. ...ઈન દિનો હોય કે...ઉન દિનો (આજથી ત્રીસ-ચાળીસ વરસો પહેલા ) સંઘર્ષો તો હતા જ.અચ્છા, માન્યું કે અત્યાર જેવી સ્પર્ધા, હેક્ટિક લાઈફસ્ટાઈલ કે ગેઝેટ્સ ઓરિએન્ટેડ જિંદગી નહોતી. પણ જે હતું એમાં એ ઍરાના લોકોને જે ફીલ થતું, લોકોને સહેવી પડતી મુસીબતો અથવા એમના મગજમાં અર્થઘટિત થતા પ્રોબ્લેમસનો સ્કેલ તો ક્દાચ એજ રહ્યો હશે. દરેક પેઢીને એવું થતું રહ્યું છે કે અમે બહુ સંઘર્ષમાં જીવ્યા.થ્રી ઇડિયટસનો જોય લોબો, give me some sunshine.. give me.. give me (happiness ) કરતો રહ્યો. અને બંને જણ ગળાડૂબ પ્રેમમાં હોય, બંને વચ્ચે કોઈ પ્રોબ્લેમ ન હોય તોય કામના સંઘર્ષ માટે, સપનાઓ પુરા કરવા બધું અબોર્ટ કરવાની કગાર પર.. સહજીવન પણ ને બાળક પણ..આ યોગ્ય?કેકોઈ પોતાની sun shine જાતે શોધે છે. એવો જ સંઘર્ષ હોવા છતાં, લગ્નજીવન, બાળક..જિંદગીઍ આપેલી ગિફ્ટનું, અણમોલ ક્ષણોનું હાથ ફેલાવીને સ્વાગત..આ બરાબર?પતિની ના ના હોવા છતાં કીધા વગર ઘરેથી ચાર દિવસ 'me time ' enjoy કરવા નીકળી જવુ અને પછી ખૂબ ઝંખેલો પહેલો પ્રેમ વરસો પછી પતિ પત્ની તરીકે કરવા પડતા નાટક રૂપે થોડા દિવસો પણ સાકાર થાય તો એ અનુભૂતિ એટલી જ સુંદર હશે?!!પુત્રથી વધુ...પુત્રવધૂ..બોલવા કરતા કરી બતાવવું, એવું કરનારા છે, Gen Z પણ ઈન લૉઝને મા બાપ જેમ પ્રેમ કરી શકે છે.'તું ડરતા હૈ કમિટમેન્ટ્સ સે..' કહીને ઠરકી પ્રેમીને 'મારા સિવાય ક્યાંય નહીં' કહેતી કન્ફ્યુઝડ પ્રેમિકા ખરેખર તો પ્રેમીની સાથે જાતને પણ પોતાની વફાદારીનું પ્રોમિસ આપતી હોય એવું લાગે છે.લગ્ન જીવનના monotonous રાગથી કંટાળીને બહાર કોઈ બીજો સૂર શોધવા ગયેલા, છેવટે એજ રાગના પ્રેમમાં ફરીથી પડવા માંગે છે,ત્યારે "લગ રહા હૈ કાયદે સે અબ મહોબ્બ્ત હુઈ હૈ મુજકો"દરેક નિરાશા પછી હૉપ અને દરેક હતાશા પછી હેપ્પીનેસ સેકન્ડ ચાન્સ ડીઝર્વ કરે જ છે.જો અડધા ખાલી ગ્લાસ પછીયે અડધો ભરેલો ગ્લાસ જોઈ શકતા હો, પાનખરની ભૂરાશ જેમ ઝાડની લીલાશને સેકન્ડ ચાન્સ આપી શકતા હો તો મૂવી જોવા જેવું.
Metro..इन दिनोंજિંદગીની રોમાંચક ક્ષણો, સુંદર, ઉત્તમ ક્ષણો ક્યારેય પરફેક્ટ પરિસ્થિતિના વાઘા પહેરીને નથી આવતી.ક્શું જ સરખું ચાલી નથી રહ્યું લાઈફમાં, સફળતા જોજનો દૂર છે, ઝગડાઓ, ઘરવાળાઓનો બબડાટ, ઓફિસમાં બોસનો કકળાટ, આસપાસ ઢગલો પ્રોબ્લેમસનો રઘવાટ , ઘોંઘાટ. બરાબર એજ વખતે તમારું ગમતું પાત્ર આવીને બૂમ પાડીને તમને...Read more
'મહારાજ તમે કદાચ ઇશોપનિષદના આ કથનથી પરિચિત નથી.'તેન ત્યકતેન ભૂંજીથા.' આ બધું ત્યાગીને ભોગવવાનું છે. આ હું નથી કહેતી, આ ઉપનિષદ રચનાર મહાન ઋષિઓની ઉક્તિ છે. એમાં કેવળ ત્યાગ પર જ ભાર નથી અપાયો. ભોગવવાનું પણ કહેવાયું છે. હું તમને ત્યાગીને ભોગવવાનો પડકાર આપું છું, સ્વીકારી શકશો? પુરાતન સમયમાં અમને નગરવધૂ જેવા માનદ નામથી બોલાવતા. સમય જતા અમારા વ્યવસાયની વ્યાખ્યા અને વ્યવસ્થા બદલાઈ તેથી અમારા ઘરનું અન્ન તમારા માટે વર્જિત થઈ ગયું? સમાજમાં વાસનાથી ફેલાતી અરાજકતા અટકાવવાની અમારું કર્મ છે. તમે અને હું સમાજના બે અંતિમ ધ્રુવો પર છીએ. મને નથી લાગતું કે હું અને તમે ભિન્ન છીએ. હું આપને શાસ્ત્રાર્થ માટે આમંત્રણ આપું છું બોલો, છે સ્વીકાર?' પંદરમી સદીની એક ગણિકાના મોઢે, એક તપસ્વી સાધુને ફેંકાતો પડકાર અને એમની વચ્ચેનો શાસ્ત્રાર્થ, ખરેખર લેખકોને હેટ્સ ઑફ.પ્રેમમાં પડી જવાય એટલી સુંદર અને વિદુષી ગણિકા વેદસ્વીનું પાત્ર અને પાત્રાલેખન, ઘડીભર રાજદરબાર ઉભીને સાચે જ વેદસ્વીનું નૃત્ય જોઈ રહ્યા હોઈએ તો કદીક એના કંઠે સ્તુતિ સાંભળી રહ્યા હોઈએ એવી અનુભૂતિ કરાવે છે.રક્તકણોના રણમાં અટકેલા શ્વાસ, મૃગજળનેય છે પોતાની પ્યાસ...આ લે, મૃદન્ગ પર થાપ પડી, ચરરર..ચિરાઈ ક્યાંક ચામડી..સાત સૂરોની ભયંકર ખેંચતાણ,કે મૃત્યુની આંધીના એંધાણ..અંધારાનું અજવાળું ઓઢી કોઈ બેઠું,રક્ત નીતરતા ચિત્કારો પીતું...કોણ મારશે? કોણ તારશે? સૌ બેનામ છે.હા, યુગોથી કોઈ ગુમનામ છે.ઓહ! જબ્બરદસ્ત! બ્રેથલેસ ગાઈ શકાય એવુ ટાઇટલ સોન્ગ વાંચતા જ જ રુંવાડા ઊભા થઈ જાય . સાત સૂરો, સાત સંગીતકારો, દરેક અલગ અલગ વાજીંત્રોમાં નિપુણ. કદી ભારત ન આવેલા, લંડનમાં રહેતા આ સેવન સ્નાઇપર્સની સિંગ્નેચર ટ્યુનમાં એવુ તે શું હતું! જેના સૂરોથી હજારો કિલોમીટર દૂર રાજસ્થાનના છેવાડે આવેલા કોઈ રણના રેતકણો વિખરાવા લાગ્યા, કોઈ ડમરી ઉઠી, કોઈ અણધારી આંધીના એંધાણ થવા લાગ્યા. રોમી, રેવા, વેરોનિકા, સુખી, સમર, ક્રિશ, રુદ્રાના લંડનમાં ચાલતા સ્ટેજ પર્ફોર્મન્સ વખતે અચાનક એમના મોઢેથી ભારતીય શાસ્ત્રીય સંગીતના સૂરો રેલાવા લાગ્યા. એમને કદી ન થયેલા અનુભવો થવા લાગ્યા. ફ્યુઝન સોન્ગ્સ પર થિરકતા રેવાના કદમો અચાનક જ સૂકા પાંદડા વિશિષ્ટ રીતે નૃત્ય કરીને અદ્ભૂત સંગીત પેદા કરવા લાગ્યા, જયારે ક્રિશે પાણીમાં બોટ્ટલ ડુબાડીને થતા બુડ બુડ અવાજમાંથી અદ્વિતીય રાગ પેદા કર્યો. આ બધું અચાનક કંઈ રીતે થવા માંડ્યું? યુગોના દ્વાર પર કાન માંડતા કદાચ જવાબ મળે.શું કોઈ ઈચ્છા, એષણા એટલી તીવ્ર હોઈ શકે કે સદીઓ પારથી એની ગુંજ સાંભળાયા કરે? સેવન સ્નાઇપર્સને પણ આવો જ કોઈ પોકાર અહીં ખેંચી લાવ્યો. અને પછી જે થયું એ ન ભૂતો ન ભવિષ્યતિ જેવું હતું. ક્ષણે ક્ષણે ભયનો ઓથર, સુંદર સાત સૂરોમાંથી એક પછી એક ખોવાતા જતા સૂર અને છેલ્લે છેડાતો મૃત્યુનો ભયંકર આલાપ. કોણે છેડ્યો એ? કોણ છે જે ગુમનામ રહીને સદીઓથી આ આલાપ છેડી રહ્યું છે?સાત સૂરોની સૂરીલી સફર સાથે રહસ્ય, રોમાંચ, ભય અને જબ્બરદસ્ત થ્રિલનો અનુભવ કરાવતી ગુમનામ એક અમેઝિંગ નવલકથા છે. સમયની સડાસડાટ વહેતી નદી સાથે જાણે વાચક પોતે જ પંદરમી સદીથી એકવીસમી સદીમાં વહી આવે છે. દરેક પાત્રોને જાણે સદીઓથી ઓળખતા હોઈએ એવુ પાત્રાલેખન, સમયની એક એક કડીઓને જોડીને એ સમયને અનુરૂપ સંવાદો,જે તે વખતની સામાજિક અને રાજકીય પરિસ્થિતિઓને બખૂબી રાજુ કરી છે.નદીના વહેણની દિશા અને માનવીના મનની દશા બદલી શકાય? જયારે એ બદલવાની કોશિશ કરવામાં આવે, ત્યારે સૃષ્ટિમાં સર્જાય છે કોઈ અગમ્ય ઉથલ પાથલ અને રચાય છે સદીઓથી ચાલી આવતી કોઈ ગાથા, કોણ છે એ ગાથાનું રચયિતા? કોણ છે જે સમયને પેલે પારથી અવાજ દે છે? કોણ છે જે આ તાંડવ કરે છે? આ પ્રશ્નોના જવાબો એટલે ત્રણ સુજ્ઞ લેખકોએ લખેલી નવલકથા 'ગુમનામ હૈ કોઈ!' અદ્ભૂત શૈલી, અદ્ભૂત ગીતો અને સંગીત વિશેનું ઊંડું જ્ઞાન એમની લેખિનીમાં સુપેરે દેખાય છે. ખરેખર વાંચવા જેવી માણવા જેવી વાર્તા . આવી નવલકથા આપવા બદલ kudos to all three writers. ખૂબ ખૂબ શુભેચ્છાઓ.
'મહારાજ તમે કદાચ ઇશોપનિષદના આ કથનથી પરિચિત નથી.'તેન ત્યકતેન ભૂંજીથા.' આ બધું ત્યાગીને ભોગવવાનું છે. આ હું નથી કહેતી, આ ઉપનિષદ રચનાર મહાન ઋષિઓની ઉક્તિ છે. એમાં કેવળ ત્યાગ પર જ ભાર નથી અપાયો. ભોગવવાનું પણ કહેવાયું છે. હું તમને ત્યાગીને ભોગવવાનો પડકાર આપું છું, સ્વીકારી શકશો? પુરાતન સમયમાં અમને નગરવધૂ જેવા...Read more
